Mijn ochtend op Burton ILI

Posted on

door Jacqueline ten Berge

Het is 07.20 uur en ik word zoals elke dag uit mezelf wakker. Terwijl ik me uitrek en moed verzamel om onder de douche te springen, mijmer ik nog wat na over gisteravond. Het was de afsluiting van de week ‘Wit & Wisdom’ waaraan acht jongelingen (21-25) deelnamen. Een week waarin velen die al eerder deelnamen een kwartslag draaiden in de wereld. Ze volgden een traject waarin ze op zoek gingen naar hun kracht en kernwaarden om via vele inzichten in patronen en kennis van de wereld tot hun hoger doel te komen. Ze leken te tollen op hun grondvesten en te duizelen van herkenning. We rondden de intensieve week af met een feestje. Buiten stonden lange boerentafels in het gras, feestelijk gedekt. Er waren lange slingers lichtjes opgehangen in de bomen en er klonk Satie uit de boxen.

In de keuken was het een kakofonie van jewelste. Het rook er verrukkelijk naar alle gerechten die bereid waren uit eigen moes- en kruidentuin. Er werd hartelijk gelachen om de oogst van wortelvormige monsters (ze hadden op pastinaken moeten lijken) maar gelukkig smaakten ze uitstekend. Ik voel me vervuld van liefde als ik zo’n groep veelbelovende wereldverbeteraars zie vlak voordat ze de wereld weer intrekken, gloeiend van de drang om een steentje te zijn in de kathedraal die we samen bouwen.

Een half uurtje later ben ik in de keuken waar Nynke, onze ‘keeper of all things Burton’ al zit met een kop koffie en poes Putch (die elke week een andere naam lijkt te hebben) op schoot. Het ruikt er al heerlijk naar het brood dat ze in de oven aan het bakken is. We kletsen nog even na over gisteren en ik schenk mezelf een grote mok koffie in. Ik loop door de openslaande deuren de tuin in, klaar voor mijn ochtendwandeling met ‘de dames’. Daisy en Morag, respectievelijk Cocker Spaniel en Ierse Wolfshond rennen me al tegemoet. Ze dartelen voor me aan, ze kennen de route. Linksaf langs de lange muur om onze hangbuikzwijntjes te begroeten. Ook hier een namenstrijd, maar gedoopt, in de modder; Richard en Francis, naar Burton. Ze worden net gevoerd door Oliver die twee maanden bij ons op Burton ILI woont. Hij krijgt de tijd om zich volledig onder te dompelen in het leven hier en zichzelf. Daarna gaat hij aan de slag gaat bij het bedrijf dat hem dit cadeau heeft gegeven als onderdeel van hun filosofie. Ik voel me nederig bij de gedachte dat mensen om ons heen zo in de kracht van Burton geloven dat ze dit doen. Pay it forward. Zodat onze groep en onze verbondenheid steeds groter kan groeien. Oliver grijnst naar me terwijl hij de groenten in de trog kiept. Wat een pure ziel. Hij heeft zelf nog niet in de gaten wat hij zal kunnen bewerkstelligen als hij wil. Ik heb straks een coachingsessie met hem en grijns terug; ‘ik hoop dat je je opdracht af hebt die we zo gaan bespreken’.

Verder achter in de tuin bij het kippenhok, zie ik dat iemand me hier ook al voor is geweest. De eieren zijn al geraapt. Daisy wil zoals gebruikelijk door het gaas achter de kippen aan, terwijl Morag rustig in het gras ligt toe te kijken hoe onze dametjes hun ontbijt oppikken en er lustig op los tokken. In de ochtenddauw en het natte gras komen we bij het hek dat ons scheidt van onze buren, kasteelheer en -dame de Vassy van Chateau la Forêt-Auvray. Van de vier Middeleeuwse torens die het ooit telde – in de Tweede Wereldoorlog werden ze gebombardeerd door de Amerikanen omdat hoge Duitse officieren zich ophielden in het kasteel – zijn er twee weer in hun oude glorie hersteld. Één doet dienst als bibliotheek en de ander als expositieruimte.

Via de kas en de moestuin die er nu mooi bijliggen – wat was het een toer om die op te knappen en functioneel te krijgen – zie ik bij de toegangspoort Erik. Hij is een bewoner en founding father en spreekt een groep whizzkids toe die net zijn aangekomen voor zijn workshop ‘IJskoude Verleiding’. Een week lang geen schermen, geen internet, maar een frisse reboot. Met tegenzin vroeg op, hiken door de bossen en waden door beken. En natuurlijk opdrachten om deze jonge breinen te prikkelen om zo de onderlinge verbondenheid te vergroten. Ik moet onwillekeurig lachen. Ik weet hoe pittig de week voor ze wordt en ook hoe velen jaarlijks zullen terugkeren voor deze reboot. Nadat ik me kort heb voorgesteld en aangeef ze bij het avondeten weer te zien en te spreken, loop ik verder.

Terug in de keuken geef ik Dasiy en Morag hun eten en ontbijt ik zelf met Lodewijk, Nynke en nog drie anderen die inmiddels wakker zijn. Dat zelfgebakken brood van Nynke wordt met de dag beter! Ik kondig aan overmorgen met de trein naar Parijs te gaan (dat is maar anderhalf uur) voor een dagje kunst, cultuur, broodje aan de Seine en door de stad fietsen. Wie heeft er tijd en zin om mee te gaan? Het is heerlijk, geen dag is hier hetzelfde. Met zoveel verschillende racing brains, oude zielen en kindred spirits is het mooi om te zien hoe een gesprek in een oogwenk zes meter de diepte in duikt. Hoe jonge mensen hier tot rust komen, de druk even kunnen laten voor wat het is om te ontdekken wie ze zijn. Ook is het mooi om te zien hoe we een pleisterplaats vormen voor hen die al verder zijn in het leven. Zij die weten dat het tijd is voor hun ankerpunt om zich weer op te laden en de fundamentele eenzaamheid even te delen met anderen die haar ook kennen.

Mijn dag moet nog beginnen maar wat voel ik me dankbaar. Dat ik hier mag wonen, dat ik hier onderdeel van mag zijn en dat ik me zo verbonden voel met deze plek en de mensen die het naar ons brengt.