INTERVIEW LODEWIJK DEKKER

We vallen gelijk maar met de deur in huis. Is Burton ILI niet het zoveelste voorbeeld van een overspannen ideaal?

Lodewijk – intitatiefnemer en grondlegger van het gedachtengoed – moet lachen. “Vroeger kon ik wel cynisch worden van overspannen idealen. Daar komt toch niets van, denk je dan na al je teleurstellingen. Het allerbelangrijkste zag ik steeds niet: dat ieder mens, elke generatie denkt de oplossing te hebben gevonden. Dat die oplossingen niet zaligmakend zijn is eigenlijk niet zo relevant”.

Dat inzicht impliceert een perpetuum mobile van goede bedoelingen en vooruitgangsgeloof. Maar waar komt het uit voort?

“Dat klopt. Iedereen draagt er aan bij op zijn op haar eigen manier. Het belangrijkste en ook mooi is dat bijna iedereen op een moment in zijn leven oprecht gelooft dat de wereld ‘af’ gemaakt kan worden. Dat het werkelijk mogelijk is om ons allemaal eten, gezondheid, vrijheid en voldoening te brengen. Dàt is waar het om draait. Niet de plannen, maar de oprechte intentie van liefde”.

“We maken vaak de fout om de grote verandering ver buiten ons bereik te zoeken. Dromen maak je niet waar door het sprookje na te jagen aan de andere kant van de wereld, dromen maak je waar door je geluk te zoeken in jezelf en in je omgeving”.

Kun je aangeven wat volgens jou dan de primaire focus van deze generatie is? Wanneer is de wereld van nu ‘af’?

“Laat me beginnen met een sprekend voorbeeld: Een student van me verkondigde onlangs; ’Binnenkort is Artificial General Intelligence zo ver ontwikkeld, dat het oneindig veel slimmer is dan wij. Als mensen komen we er dan niet meer aan te pas.’ Dat werd me dus niet verteld door een evil mastermind of een bezorgde doemdenker maar door een student met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht. Hij wil zijn leven wijden aan de kennis van AGI, de overtreffende trap van kunstmatige intelligentie. Hij doet dat voor een betere wereld, zo vertelde hij: ’Dan kunnen we als mensheid gelukkig worden. Iets wat oneindig intelligenter is dan wij, zorgt dan voor ons. De mensen kunnen dan léven. Dan is de wereld af’.

Hoe wakkerde deze uitspraak bij jou dat besef aan?
“Dat ‘dan is de wereld af’ triggerde me enorm! Woorden van die strekking dacht en voelde ik ook toen ik zo oud was als hij. Alleen ging het in mijn generatie niet om kunstmatige intelligentie maar om vrijheid. De Berlijnse muur was gevallen en mijn generatie was in de wolken. Er heerste een stemming van: nu alleen nog Cuba en Noord Korea en iedereen is vrij en gelukkig. De volgende generatie had dat met connectiviteit door het internet. ‘Straks hebben we een geglobaliseerde wereld en dan is iedereen gelukkig’, dachten ze. ‘De hele wereld is dan verbonden. Ineens vielen de puzzelstukjes in elkaar: Het gaat om het toepassen van liefde en wijsheid”.


Kun je duidelijk maken hoe het toepassen van liefde en wijsheid die overstijgende werking heeft?

Lodewijk gaat verzitten en zijn ogen lichten op: “Jazeker, neem de astrologie als voorbeeld. Misschien geloof je werkelijk dat je de ware gaat vinden omdat je maan in het derde huis van de zevende Pluto staat. Misschien denk je dat het absolute onzin is. Een feit is dat al duizenden jaren de knapste koppen en creatievelingen al hun talent hebben gebruikt om het ‘onleesbare’ te lezen. Dat heeft enorm veel kennis opgeleverd, kennis van het universum, kennis over toeval maar zeker ook kennis van onszelf. Dat resultaat werkt door in de wetenschap, de muziek, de literatuur, de liefde, in alles. Het heeft ons veel meer gebracht dan alleen astrologie”. 

Hij voegt eraan toe: “Ons leven bestaat uit oneindig veel meer dan een aaneenschakeling van gebeurtenissen. Het staat, zonder dat we ons daar dagelijks van bewust zijn, in het teken van de angst voor de dood en de onmogelijkheid die af te wenden. Zelfs gezond leven en volkomen veiligheid vrijwaren ons niet van het oneindige niets. Zelfs de meeste mensen die in een God geloven, geloven niet meer dat die zich om hen persoonlijk, als individu, bekommert. Wat we doen en bereiken in ons leven, zien we daarom steeds minder als iets wat we doen voor die God, die ziet dat wat wij doen goed is. Ook als onze medemens dat nog niet ziet”.

Als we op deze manier kijken naar het bijdragen aan de wereld, vind je dan dat we als mensen in deze wereld vol social media, drukte en spiegelpaleizen nog wel in staat zijn om een authentieke bijdrage te leveren”?

“Ik ben overvan overtuigd dat ieder mens de liefde en de behoefte voelt om bij te dragen in het geluk, de rechtvaardigheid en de hoop in de wereld. Omdat we niet meer leven voor het hiernamaals, zoeken we de beloning van ons streven, die weg vol compromissen en obstakels, van die medemens voor wie we het allemaal doen. In die zoektocht naar erkenning, wederkerige liefde van de vreemde, raken we onszelf kwijt”.

Je zegt in feite dat we hebben afgeleerd om te doen wat wij vanuit ons diepste zelf zouden doen.

“Dat is precies wat ik zeg. In plaats daarvan doen we wat anderen, vreemden vooral, toejuichen en goed vinden. We baseren ons op het aantal likes, het applaus van de massa. Het gevolg daarvan is dat we niet ons unieke zelf aan de wereld geven maar een generieke versie daarvan. Roeping ‘light’ of ideaal ‘light’, leidt tot compromissen die je jezelf uiteindelijk kwalijk gaat nemen. Daarom ga je aan jezelf twijfelen en wankelt je zelfvertrouwen. Niet omdat anderen je wel of niet prijzen maar omdat je weet dat je niet meer doet wat jij belangrijk vindt op de manier waarvan jij aanvoelt dat het moet”. 

Hoe verander je dat? Hoe hergeef je mensen de kracht hun liefde aan de wereld te schenken zoals zij weten dat goed is en niet zoals anderen vinden dat het nodig is?

“Liefde is de wijsheid van het hart en wijsheid is de liefde van het verstand. De zin van het leven, de liefde, de wijsheid, de creativiteit om van het universum kennis of kunst te maken zijn de kern van het bestaan. Het is de zin van het leven in zichzelf. Dat is Life Intelligence. Vrijheid, globalisering, kunstmatige intelligentie, het zijn allemaal prachtige idealen die volstrekt zinloos worden als we de kern van ons bestaan uit het oog verliezen. Zonder Life Intelligence heeft het leven geen zin, hoe intelligent ook. Het is het fundament voor bestaan en evolutie. Zodra mensen de macht en kracht van deze kern voelen, vloeit daaruit de scheppingskracht”.

Hoe helpt Burton ILI in het scheppen vanuit je pure zelf?

Lodewijk verschuift naar het puntje van zijn stoel: “We zien de liefde die mensen van alle leeftijden proberen te geven aan de wereld en sporen ze aan en helpen ze dat te doen op de manier die uit hun pure zelf komt. En dat betekent dat je aan de slag moet met die behoefte te streven naar maatschappelijke goedkeuring”.

Kun je daar een voorbeeld van geven?
“Kijk naar iemand die zijn hele leven werkt als ambtenaar en zich met hart en ziel inzet voor de publieke zaak en zich uiteindelijk niet laat ontmoedigen door de soms eindeloze checks and balances van het systeem. Die leidt een heel waardevol leven en kan trots zijn op zichzelf. Anderzijds kun je de meest flitsende baan bekleden in de ogen van de buitenwereld, maar als je je telkens afvraagt ‘waar doe ik dit voor, als je er geen energie van krijgt en bitter en cynisch wordt, dan kun je jezelf afvragen waarom je het beste van jezelf verzaakt. Waarom is die liefde verworden tot boosheid en bitterheid?”. Boosheid is gefrustreerde liefde. Wanneer je uit liefde iets voor anderen wilt doen, door een boek te schrijven, nieuwe werkwijzen te bedenken, zorgzaamheid, opvoeding, en diegene of ‘de anderen’ ziet dat niet; of die ander wil niet geholpen worden zoals jij dat kunt, dan kun je teleurgesteld raken en boos. Op zo’n moment zou je terug moeten gaan naar de liefde in jezelf en daar kracht uit putten”.

Omdat we in zo’n situatie niet terug durven te vallen op onszelf, vallen we nog dieper?

“Ja, helaas wel.Op zo’n moment van zwakte, onzekerheid en eenzaamheid raken we onszelf vaak kwijt. We doen dan niet wat goed is voor onszelf en wat dus die liefde bewaart en versterkt. Nee, we gaan juist doen wat anderen goed vinden voor ons. iedereen gaat op je inhameren: zekerheid, werk, geld, status. Jezelf zijn kost geen moeite, iemand zijn die je niet bent wel. Dat kost ontzettend veel energie. En dat maakt dat je moe bent en onverschillig wordt. Voordat je het weet ben je verslaafd”.

Verslaafd aan de zekerheden?

“Verslaafd aan erkenning, aan veiligheden en aan status. Allemaal zaken die je de illusie geven dat je de dood getemd hebt. Uit angst dat de anderen niet kunnen zien wie we werkelijk zijn, zijn we onszelf niet. Die pijn zorgt er voor dat we bevestiging, veiligheid en liefde buiten onszelf zoeken. Die zoektocht is het begin van teleurstelling, jaloezie, hebzucht, verslaving en strijd. We zoeken bij anderen, dwingen af, wat we alleen bij onszelf kunnen vinden.”.

Als we wat dieper ingaan op de scheppingskracht die voortkomt uit Life Intelligence, hoe zie je Burton ILI als middel om deze kracht te dragen of voort te stuwen?

“Wanneer een mens sterft, blijven wij lang voortbestaan. Dat doen we door te scheppen: muziek, boeken, films, theorieën enzoverder, enzovoort. Door de reuzen als Shakespeare en Bach vergeten we soms dat de waarde van onze schepping niet is af te meten aan de bekendheid ervan of aan onze persoonlijke status. Daardoor scheppen we minder dan we zouden (moeten) doen. Uit bescheidenheid of uit ijdelheid laten we het afweten of – door ego en eigenbelang gedreven – worden we verleid onze eigen schepping ex ante aan te passen aan de door ons gepercipieerde verwachting van anderen waarmee we onze schepping perverteren. Scheppen is de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie. Scheppen is niet vleien noch behagen, het is jouw pure waarheid”.

Dat klinkt bijna alsof het ontstaat ondanks jezelf?

Lodewijk knikt heftig. “Scheppen is inderdaad dienen. Het betekent de uniciteit van onze eigen ziel en persoon toevoegen aan alles wat is. Omdat we dat vergeten, vervlakken we en zakken we weg in lafheid, epigonisme en consumptie”.

Hoe zorg je ervoor dat mensen de waarde hiervan ervaren? Dat het onderdeel gaat uitmaken van hun complete make-up als mens?

“Hoe te scheppen en te dienen leren we door de andere, in de perceptie van velen nederige, vorm van dienen: rentmeesterschap”.

Wat betekent die rentmeesterschap in de praktijk?

“We onderhouden de tuin, de gebouwen, kweken groente, koken voor elkaar, de werken van barmhartigheid.We voegen een vijfhonderd jaar oude muur terwijl we weten dat niemand over dertig jaar nog weet dat wij dat gedaan hebben. Net zomin als wij weten wie dat veertig jaar geleden heeft gedaan of honderd jaar daarvoor. Het gaat er niet om wie die muur gevoegd heeft. Het gaat er om dat generaties die muur hebben onderhouden omdat ze er praktische, esthetische of symbolische waarde aan hechtten die hun eigen persoonlijke belang te boven ging. Dit is het dienen van het rentmeesterschap. We treffen een wereld aan en dienen die naar ons beste weten. Dienen die uit respect en liefde, dienen die omdat het ons een thuis geeft in die wereld. Het leert ons te begrijpen wie en wat we zijn en waartoe wij de keuzes maken in ons leven. Het maakt ons puur, verbindt ons met de aarde en hen op wier schouders wij staan.”.

Het dienen door rentmeesterschap vormt dus eigenlijk de basis van het scheppen en is vanzelfsprekend daarom de basis van Burton ILI?

Er komt een mooie rust over hem heen als hij het zegt: “Het geeft ons de kracht om onze schouders een fundament te laten zijn voor hen die na ons komen. En vanuit die fiere, nederige zelfverzekerdheid ontspruit onze scheppingskracht. Daardoor is elk van ons in staat de essentie van zijn ziel toe te voegen en na te laten aan alles wat hij in zijn leven heeft aangetroffen, aangeraakt en achtergelaten. Een overtuiging die ons in Burton verbindt is dat vervulling voortkomt uit betekenis. Het helpt niet als mensen je vertellen dat je veel betekent wanneer je dat niet voelt. Betekenis zul je voelen wanneer je niets steeds groter probeert te zijn dan je bent maar juist wanneer je de nederigheid voelt. De nederigheid een wezen te zijn tussen onnoemelijk veel andere. Een schakeltje in een oneindig lange ketting. Een schakeltje van betekenis. Wij mensen hebben iets unieks. Wanneer er een hond of een kip doodgaat, heb je warme herinneringen en foto’s maar het dier heeft eigenlijk niets nagelaten. Het heeft geleefd in een wereld en de omstandigheden daarin ondergaan en geaccepteerd omdat het geen keus had en misschien ook geen besef van het feit dat de eigen werkelijkheid met relatief eenvoudige keuzes veranderd kan worden. Wij mensen hebben dat besef van de werkelijkheid wel. En het is aan ons om keuzes te maken en bijdragen te leveren die de wereld mooier maken. Die de ware expressie zijn van onszelf, zodat onze nalatenschap het stevige fundament vormt voor volgende generaties. Ik word er stil van en voel me nederig als ik er aan denk dat we dat met z’n allen zouden kunnen bewerkstelligen”.