INTERVIEW NYNKE VAN DER HEIDE


Nynke van de Heide (23) is student Geschiedenis en International Studies aan de Haagse campus van de universiteit Leiden. Daarnaast werkt ze mee aan een boek over de nieuwe zijderoute en is ze onder andere betrokken bij een organisatie die diensten levert aan het corps diplomatique en redacteur van Diplomagazine. Ze is al enige jaren bekend met Burton en is één van de drijvende krachten. We treffen haar met een kop koffie op een grote houten stoel in de tuin van haar ouders in Oosterwolde.

Hoe ben je Burton ILI op het spoor gekomen?

“Van kinds af aan heb ik een groot geloof gehad in de vele mogelijkheden en grote avonturen die zouden gaan gebeuren in het leven. Alle dingen die IK zou gaan meemaken. Ik had hele grote verwachtingen en was ook veel op zoek naar herkenning. Anderen moeten dat toch ook zo voelen, dacht ik. Maar hoe ouder ik werd, des te minder ik dat in anderen herkende. Ik voelde het wel, maar zag het niet meer om me heen. Het voelde als een soort wachten. De grote ‘anticipatie’. Dat gevoel is niet weggegaan en de zoektocht naar herkenning bleef. Op een gegeven moment raak je er maar aan gewend dat het iets voor jezelf is”. 

Nynke vervolgt: “Vier jaar geleden ontmoette ik Lodewijk en Ellen die de Burton Academie hadden opgezet in Veenhuizen. Nota bene een dorp verderop dan waar ik ben opgegroeid! We hadden elkaar al vaak kunnen treffen want ze deden boodschappen in het dorp waar ik woonde. Toch gebeurde dat niet. Ik vraag me nog altijd af of daar een reden voor is. Ze vertelden mij over hun levensvisie en wat ze hadden opgezet. Ik wist het gelijk: dit is het. Hoewel de Burton Academie niet meer bestond, was het idee erachter springlevend. Ik voelde alle zenuwen weer aangaan en het gevoel dat ik vroeger zo sterk had, was gelijk weer terug. Sindsdien heb ik mij ingezet voor Burton zodat bij anderen dat vlammetje van herkenning ook weer kan gaan oplaaien”. 

Wat bijzonder. De meeste jongeren willen naar de grote stad, werken in Singapore, een corporate carrière, naar het buitenland.  Waarom jij niet?

“Die verlangens had ik ook wel een beetje. Toen ik ging studeren moest dat zo ver mogelijk van huis in een grote stad. Een internationale studie zodat ik overal heen kon gaan. Ik was er heel zeker van dat het daar allemaal gebeurde, daar moest ik zijn. Maar ik werd zo snel meegesleurd in de afleidingen en de haast van de stad. Je ontmoet veel mensen, maar je hebt eigenlijk met niemand contact. Je kunt naar veel evenementen gaan maar je leert eigenlijk niets. Daarnaast kreeg ik constant het gevoel dat ik iets moest. Ik was continu in beweging maar ging nergens naartoe. De angst van het ‘iets missen’ werd steeds groter. Om mij heen zag ik dit ook gebeuren. Iedereen om mij heen was bezig met zijn CV. Het voelde alsof dingen niet meer gedaan worden vanuit oprechte intentie en wil maar alleen omdat het goed op je CV staat. Ik merkte dat ik het meest gelukkig ben op plekken waar het ritme afgestemd is op de natuur. Ik merkte ook dat ik behoefte had aan een gemeenschap. Om sámen te leven in plaats van tegen elkaar, zoals ik dat voelde in de stad”.

Heb jij het gevoel dat iedereen zo wordt meegesleept? Of denk je dat de meeste mensen helemaal geen behoefte hebben aan de dingen die jij beschrijft.

“Ik ben er van overtuigd dat wij niet gemaakt zijn voor dat snelle leven. Er zullen natuurlijk ook mensen zijn die daar wel goed in gedijen. Maar in principe hebben we als mens tijd nodig om dingen te verwerken om tot ons zelf te komen. Die tijd nemen we niet meer. Kùnnen we niet meer nemen. De ene afleiding volgt na de andere. Misschien zijn mensen zich er niet bewust van, maar als je kijkt naar de enorme toename in burn-outs en depressies in mijn generatie is er wel degelijk een probleem. De focus op constant optimaal productief zijn en altijd ‘aan’ moeten staan leidt alleen maar tot disfunctionaliteit”.

Op Burton zul je ook in je levensonderhoud moeten voorzien en activiteiten ondernemen. Hoe kun je daar dan wel die balans bereiken en in stand houden?

“Burton heeft zijn eigen tempo. Natuurlijk moet er gewerkt worden. Maar we hoeven ons niet te spiegelen aan de rest van de maatschappij zoals je snel geneigd bent te doen wanneer je er midden in staat. Vanuit de vrijheid die dat geeft, kunnen we beslissen wat we wel en ook wat we niet doen. We nemen de tijd waar wij denken dat we tijd voor nodig hebben. Op deze manier heb je een heel ander beginpunt. Wat je nodig hebt, hangt af van je eigen wensen. Je kunt zo hard werken als je wilt maar je doet het wel omdat je het graag wilt”. 

Borrelt het bij jou al van verlangen om iets te organiseren wat helemaal bij je past? En waar je je ongeduld nog even voor moet temmen voordat je van start kunt?

“Ja! Er is zo ontzettend veel mogelijk. Ik ga workshops organiseren en de workshops ondersteunen die anderen op Burton organiseren. Ik ga een week organiseren waarbij we de geschiedenis induiken. We beginnen dan niet bij de jagers en verzamelaars maar bij de oerknal: Big History. Het zou dan leuk zijn om in gesprek te gaan met een natuurkundige, een geoloog en een archeoloog om de geschiedenis echt vanuit alle perspectieven te bekijken. Misschien hebben we dan wel iets langer dan een week nodig. Haha. Ik heb nog veel meer ideeën. Ook veel praktischer: hoe overleef je in de wildernis? Hoe maak je een vuurtje? Hoe zorg je voor voedsel? Back to basics. We hebben hier genoeg ruimte waar we dit allemaal kunnen uitzetten”. 

Lodewijk en Ellen beschrijven Life Intelligence als de kern van het leven, het fundament onder alles van waaruit wijsheid en liefde kan ontstaan. Wat betekent Life Intelligence voor jou persoonlijk?

“Die visie deel ik met ze. Het is eigenlijk hetgeen waaruit alles ontstaat. Vanuit dat fundament kun je creëren. Ik denk dat Life Intelligence ook bewustzijn betekent. Bewust van jezelf, van wat er geweest is maar ook van wat komen gaat. Wat is mijn tijd en hoe verhoud ik maar daartoe”?

STUDEREN EN LOGEREN

Wat zijn de reacties van de mensen om je heen als je ze over het plan vertelt? Wakkeren ze je aan of begrijpen ze het niet zo goed? 

“Ik krijg eerst heel veel vragen. Wat ga je daar doen dan? Wat moet je daar zo ver weg? Hoe verdien je geld? Waarom is het belangrijk? Als we er over doorpraten, merk ik dat er wel een soort nieuwsgierigheid ontstaat. De fantasie begint dan te leven, denk ik. Het beeld wat iemand erbij heeft, verschilt natuurlijk per persoon. Er is vaak ook een beetje ongeloof. Hoe kun jij dat nou doen? Hoe is het nou mogelijk dat zoiets kan? Ik denk dat mensen moeite hebben het in de eerste instantie te vertrouwen: er moet wel iets mis zijn. Te mooi om waar te zijn. Wanneer ik ze verzeker dat het echt mogelijk is, eindigt het gesprek vaak dat ze wel zullen langskomen om het zelf te zien. Dat is uiteindelijk ook de beste manier om het te kunnen geloven. Door het zelf te ervaren”. 

Wat zou je willen zeggen tegen jongeren die verstrikt zijn geraakt in de ratrace, die zich kunnen identificeren met jouw verhaal? Of studenten die al tegen een burn-out aanzitten?

“Het hoeft niet. Je hebt een keuze. Kies voor jezelf. Kijk naar binnen en besluit wat goed voor jou is. Die ene wereld van de ratrace is precies dat. Het is maar één wereld. Er zijn zo veel manieren om je leven te leven, zo veel werelden om te verkennen. Ik daag je uit eens op pad te gaan. Ga op avontuur want er ligt een wereld op jou te wachten waarin jij wel kunt floreren. En als je niet weet waar je moet beginnen, ben je altijd welkom op Burton”.