TERUG NAAR DE KERN OP BURTON ILI

Merel de Ridder

Ik was uitgeput. Het lukte me niet meer. Elke dag stond ik met tegenzin op, mijn relatie was verzuurd en ik had het gevoel dat niets meer lukte.

Ik wilde weer blij en fris opstaan, de liefde voelen voor mijn man die langzaam als een vuurtje aan het uitdoven was en ik wilde mij weer geïnspireerd voelen. Inspiratie om te leven. Hoe hard ik het ook probeerde, het lukte niet om er weer bij te komen. Het leek zelfs dat hoe harder ik probeerde, des te meer alles tegen mij werkte. Waar ik voorheen op het werk altijd mijn ei kwijt kon, juist door out-of-the-box te denken, was ik nu vervallen in routinewerk. Ik kreeg de ingevingen niet meer die aan het begin van mijn carrière zomaar leken aan te waaien. Desalniettemin, het was een goede baan en ik had snel kunnen stijgen op de ladder. Maar ik merkte steeds meer dat ik werd gedreven door het moeten betalen van de hypotheek, vakanties naar verre oorden en mooie spullen.

Ik leefde naar mijn financiële en sociale positie. Hoewel ik daarin dus niets te klagen had, werd ik toch steeds angstiger. Angst om het huis niet meer te kunnen betalen, angst om dit ogenschijnlijk mooie leven te verliezen en angst om niet meer mee te komen met mijn omgeving. Het lijkt paradoxaal: op papier was ik geslaagd maar van binnen voelde ik me volkomen mislukt. De druk die ik voelde werd met de dag groter.

Het besef groeide dat er iets moest veranderen. Ik realiseerde me dat ik probeerde te leven naar hoe mijn omgeving verwachtte dat ik het leven zou moeten leiden. Op borrels, verjaardagen en andere bijeenkomsten merkte ik dat het draaide om wat ik deed en wat ik had. Niet om wie ik was. Dat resulteerde in verwachten waar ik naar moest opleven. Mijn keuzes werden daardoor bepaald. In feite leefde ik het leven dat ik dacht dat van mij verwacht werd. Ik wilde weer terug naar hoe ik mij in het begin van mijn carrière voelde. Onbevangen, grenzeloos en denkend in mogelijkheden in plaats van angst. Ik wilde die kracht, die ik toen had en uitstraalde, weer voelen. Maar ik kon de weg die mij daarheen zou leiden niet vinden.

Toen kwam ik Burton tegen en ik voelde eigenlijk gelijk dat zij mij de goede kant op zouden kunnen wijzen. Ik kwam met ze in contact en als snel was het geregeld dat ik naar Normandië zou komen. Met het werk had ik geregeld dat ik op onbetaald verlof mocht voor onbepaalde tijd. Ik kon zo lang blijven als dat ik dacht nodig te hebben op Burton. Ik herinner me de ontlading die ik voelde nog als de dag van gisteren. Ik voelde mij enorm opgelucht en ik was trots op mezelf dat ik deze stap had durven nemen. Het voelde toen al als een afscheid van een bepaald deel van mezelf waar ik het fundamenteel mee oneens was. Dat bleek het ook te zijn.

Een belangrijk moment voor mij was toen Nynke voorstelde om een klein ritueel te doen. Tijdens mijn verblijf had ik gemerkt dat ik moeite had met het gevoel dat de materiële aspecten in mijn leven mij gaven. Mooie spullen, kleren en andere hebbedingen speelden een grote rol. Ik was verslaafd geraakt aan het goede gevoel dat ik kreeg wanneer ik dingen kocht. De vraag “wat doen bezittingen met je?” knalde er dan ook in. Ik had me er nooit zo bewust mee bezig gehouden. Zijn de spullen die je hebt een ballast, of geven ze waarde aan je leven? Op die manier kijken naar wat de voorwerpen die je meeneemt in het leven met je doen, had ik nog nooit gedaan.

Toen het donker werd moest ik naar de rand van het bos komen waar Nynke mij stond op te wachten bij de poort. Ze had mij gevraagd de zeven voorwerpen die mij het gevoel gaven dat het leven het waard is te leven te bedenken en deze symbolisch te koppelen aan zeven steentjes die ik moest meenemen. Aan de poort vroeg ze mij de steen te geven die symbool stond voor datgene wat ik het minste koesterde van die zeven. Daarna ging de poort open en mocht ik het bospad bewandelen dat verlicht werd door kleine lampjes die in de bomen hingen. Ik kwam nog vijf keer een obstakel tegen waarbij ik afstand moest doen van een voorwerp. Tot ik bij het einde van het pad kwam waar ik afscheid moest nemen van het meest dierbare. Onvoorzien voelde dat als een verlossing.


Ik merkte dat al wandelend er een soort bewustzijnsverschuiving plaatsvond. Door na te moeten denken over de volgorde waarin ik mijn meest geliefde voorwerpen plaatste, merkte ik dat ik ook daadwerkelijk wel wist waar ik het meest aan hechte. De band die ik voelde met mijn ‘schatten’ werd intenser, terwijl ik ze moest laten gaan. Ik verbaasde me erover hoe dit mijn liefde voor deze voorwerpen vergrootte.

Vanaf dat moment wist ik ook dat het geluksgevoel dat ik ervaarde bij het kopen van dingen in mijn dagelijks leven als een drug voor mij was. Een kortstondige piek in mijn gelukservaring die alleen maar gevoed moesten worden om te blijven bestaan en om geëvenaard te worden. Dat klinkt heel dramatisch, maar zo voelde het voor mij. Na de ervaring van het ritueel realiseerde ik mij dat mijn connectie met de dingen om mij heen veel fundamenteler was dan ik had gedacht. Door mij er van bewust te zijn, kan ik dat koesteren. Die andere – negatieve – relatie hoeft niet meer gevoed te worden. Ik kan nog veel meer schrijven over mijn ervaringen op Burton. In een kort tijdsbestek heb ik er zo veel meegemaakt, zo veel gevoeld. Voor mij heeft het veel gebracht. De kracht die ik onderweg dacht verloren te hebben, vond ik daar weer terug. Ik zie uit naar de vele ervaringen die ik trots en standvastig tegemoet kan gaan, wetende wat mijn valkuilen zijn, in mijn volle kracht. Ik krijg weer ingevingen, kan niet wachten om op te staan en ook de liefde tussen mij en mijn man is weer gaan bloeien. Mijn lichtje is weer gaan branden, harder dan ooit.